UNCCD News در یک شماره ویژه و با ارائه یک دفاعیه جانانه از طرف 15 رهبر با نفوذ ارگانهای ملی و بین المللی شروع دهه مهار و مبارزه با بیابانزایی را کلید زد. در این شماره نظرات جالبی در خصوص لزوم اجرای استراتژیهایی این دهه و همچنین نحوه حمایتهای بین المللی از آن ارائه شده است.

همچنین در دنیای مجازی وبلاگستان شنیده شد که عده ای کبکشان خروس می خواند و این خوشحالی که در ایران عموما دیری نمی پاید امکان دارد نهایتش به اردنگیهای محکمی به سکوت پیشگان دنیای واقعی منتج شود (نتیجه گیری کاملا منطبق بر تئوری توطئه).

حقیقتش در اینجا نمی دانم از جناب بان کی مون به خاطر سر کارگزاری! ملت ایران در این سرخوشی ناشی از افتتاح یک نیروگاه عظیم! اتمی تشکر کنم و یا از تمام کسانی که خواب ناز را به همه چیز ترجیح می دهند و امیدوارند با 5 ساعت کار روزانه مکفی (منهای یک ساعت جهت اقامه نماز)  خود را به پایان دهه 2010 برسانند (البته به شرطی که از 2012 به بعدی وجود داشته باشد!).

خلاصه گزارشهای خبرگزاریهای جهان نشان از این دارد که ملت ایران قطعا دروغ گو، چشم چران!، دورو و متقلب!، بی مسئولیت و غیرقابل اعتماد، و از خود راضی نیستند. البته من که شکی نداشتم ولی درویش عزیز و لطیف نازنین را خبر ندارم!