وقتی این مطلب پارسینه را از آقای فرهاد جعفری خواندم دو سوال برایم پیش آمد. این تحلیل را واقعیت محض بدانم و قبول کنم و یا اینکه بطور قطع مقام  دایی جان ناپلئونی وبلاگستان را به ایشان تقدیم کنم؟ یا شاید هم چیزی در این وسطها. یاد گلامپ در گالیور به خیر. (البته منظور توهین به جناب جعفری نیست. منظورم فقط به دست آوردن حقیقت است.)

نظر شما چیست؟